دستگاه او و يارى رساندن به وى در زمامدارىاش و تقويتش ، حلال و مشروع است ، و معامله با چنين حكومتى رواست ؛ زيرا ولايت والى عادل و كارگزاران او مايهء زنده شدن حق و عدالت و مردن ستم و جور و تباهى است . از اين رو ، هر كس در تقويت قدرت و سلطهء او بكوشد و در امر حكومت يارىاش دهد ، در طاعت خدا كوشيده و به تقويت دين خدا پرداخته است . مصداق كامل و بارز چنين حكومت عدل و والى عادل در زمان حضور امامان عليهم السّلام ، حكومت اسلامى تحت زعامت و رهبرى آن عدالت گستران و در دوران غيبت ، تحت حاكميّت و ولايت ولىّ فقيه جامع الشرايط است كه در عصر حاضر تنها مصداق آن ، نظام مقدس جمهورى اسلامى به رهبرى حضرت آية اللَّه العظمى خامنه‌اى دام ظله العالى است . آرزوى بى جا مفضّل بن عمر ، يكى از ياران برجستهء امام صادق ( ع ) مىگويد : همراه ابو عبداللَّه ( ع ) مشغول طواف بودم . امام ( ع ) به من نگريست و فرمود : مفضّل ! چرا تو را اندوهگين و رنگ پريده مىبينم ؟ عرض كردم : فدايت شوم ! داشتم به بنى عباس و حكومت و سلطنت و جبروتشان مىانديشيدم ؛ اگر اين حكومت و موقعيّت از آن شما بود ، ما هم در كنار شما از آن برخوردار مىشديم . امام فرمود : « يا مُفَضَّلُ ، امَّا لَوْ كانَ ذلِكَ ، لَمْ يَكُنْ الَّا سِياسَةُ اللَّيْلِ وَ سَباحَةُ النَّهارِ ، وَ اكْلُ الْجَشِبِ ، وَ لُبْسُ الْخَشِنِ ، شِبْهُ اميرِ الْمُؤْمِنينَ وَ الَّا فَاالنَّارُ . . . » « 1 » اى مفضّل ! اگر چنين مىبود ( و حكومت و سلطنت در دست ما بود ) براى ما جز نگهبانى ( و بيدار ماندن ) شبانه و تلاش ( طاقت فرساى ) روزانه و خوردن خوراك خشن و پوشيدن جامه زبر ، شبيه ( زندگى ) امير مؤمنان ( ع ) ، چيزى نبود و گرنه جايگاهمان دوزخ بود .

--> ( 1 ) - غيبت نعمانى ، ص 287 و بحار الانوار ، ج 52 ، ص 359 .